ฝนกำลังถล่มกรุงเทพฯ อย่างไม่ปรานี

วิมลดา สายทอง นักโบราณคดีวัย ๒๘ ปี วิ่งหลบฝนเข้าไปในซอกแคบระหว่างอาคารเก่าสองหลังย่านเยาวราช มือหนึ่งกอดกระเป๋าเป้แน่น อีกมือกดโทรศัพท์ดูแผนที่ สถานที่ที่เธอมาไม่ใช่ร้านอาหาร ไม่ใช่ห้องสมุด แต่เป็นอาคารร้างที่ว่ากันว่าเคยเป็นห้องเก็บสมบัติของพ่อค้าชาวจีนโบราณ

เธอมาเพื่อถ่ายภาพลายสลักบนผนังเพื่อทำวิทยานิพนธ์ ไม่มากไม่น้อย

"เลข GPS มันพาฉันมาตรงนี้จริงๆ ด้วย" เธอบ่นพึมพำ แล้วดันประตูไม้ผุพังเข้าไป

ภายในมืดสนิท กลิ่นอับชื้นจับจมูก วิมลดาเปิดไฟฉายจากมือถือส่องดู ผนังเต็มไปด้วยลายสลักที่เธอไม่เคยเห็นในตำราเล่มไหน ไม่ใช่ภาษาจีน ไม่ใช่ภาษาไทยโบราณ แต่เป็นสัญลักษณ์วกวนคล้ายเกลียวน้ำที่วนซ้อนทับกันอยู่ตรงกลางผนัง

เธอยื่นมือไปแตะโดยไม่คิด

แสงทองพุ่งออกมาจากรอยสลัก ร้อนจนเธอต้องปิดตา หูได้ยินเสียงคล้ายแก้วแตกพันชิ้น จากนั้น... เงียบ

วิมลดาเปิดตา

ฝนหายไป อาคารหายไป กลิ่นน้ำมันเครื่องและไอเสียรถหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นดินชื้นหลังฝน กลิ่นควันไฟจากเตาถ่าน และเสียงอึกทึกของตลาดที่เธอไม่รู้จัก

เธอยืนอยู่กลางถนนดินแดง ท่ามกลางผู้คนที่แต่งกายด้วยผ้าพันตัวสีดิบ หันมามองเธอด้วยสายตาหวาดผวา ราวกับเพิ่งเห็นผีโผล่กลางตลาด

มือถือในมือยังสว่างอยู่ — แบตเตอรี่ ๑๐๐% power bank ในกระเป๋าเป้หนักอึ้ง พร้อมใช้งาน

แต่สัญญาณ... ไม่มีแม้แต่เส้นเดียว

ชื่อเมืองนี้คือ วรัตนา — เมืองท่าในอาณาจักรสุริยมณฑล ซึ่งไม่มีในแผนที่ประวัติศาสตร์เล่มไหนของโลก เพราะมันไม่ได้อยู่ในโลกที่วิมลดารู้จัก

เธอรู้เพียงว่าตัวเองอยู่ในอดีต เพราะดาวบนท้องฟ้าช่างสว่างสดใสเกินกว่าที่กรุงเทพฯ จะให้ได้ และพระอาทิตย์ตกบนทิศที่ผิดเพี้ยนไปเล็กน้อยจากที่เธอจำได้

วิมลดาพยายามพูดกับคนในตลาด แต่ภาษาของพวกเขาเป็นคำที่เธอเคยเห็นแค่ในจารึกโบราณ — เธอฟังออกบ้าง พออ่านริมฝีปากได้บ้าง แต่พูดได้น้อยมาก

จนกระทั่งชายคนหนึ่งแหวกฝูงชนออกมา

เขาสูงกว่าคนทั่วไปในตลาดสักหัว ผมดำมัดไว้สูง ใบหน้าเข้มแต่ไม่ดุ สวมเสื้อหนังสีน้ำตาลที่มีตราอักษรทอง นั่นคือเครื่องหมายของ ราชองครักษ์แห่งวรัตนา

"เจ้าเป็นใคร มาจากไหน แต่งกายประหลาดเช่นนี้" เขาพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ สายตาไม่ได้โกรธ แต่ระวัง

วิมลดากระแอมไอ พยายามดึงความจำเก่าๆ จากการเรียนภาษาโบราณออกมา "ข้า... มาจากที่ไกล ไม่ทราบทาง ขอความช่วยเหลือด้วย"

ชายคนนั้นเอียงหัวมอง แล้วพูดว่า "ข้าชื่อ อรินทร์ ทหารรักษาเมือง หากเจ้าไม่มีเจตนาร้าย จงตามข้ามา"

เธอไม่มีทางเลือก จึงตาม

อรินทร์พาเธอไปที่สำนักงานทหารใกล้ประตูเมือง ให้นั่งรอบนม้านั่งไม้ แล้วเรียกผู้ใหญ่มาสอบถาม แต่ก่อนที่ผู้ใหญ่จะมาถึง ท้องฟ้าก็มืดสนิท และเทียนดวงเล็กในห้องก็ไม่สว่างพอ

วิมลดาล้วงมือถือออกมาโดยไม่คิด กดปุ่มเปิดไฟฉาย

แสงขาวพุ่งออกมาสว่างเจิดจ้า

ทหารสามคนที่นั่งอยู่ในห้องกระโดดลุกพร้อมกัน คนหนึ่งหยิบหอก คนหนึ่งเตรียมวิ่งหนี แต่อรินทร์ยกมือหยุดทุกคนไว้ สายตาของเขาไม่ได้กลัว เพียงแต่เพ่งไปที่สิ่งที่อยู่ในมือของเธออย่างตั้งใจ

"วัตถุนั้น... คืออะไร" เขาถามช้าๆ

"คือ... อุปกรณ์ส่องสว่าง" วิมลดาตอบ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหา ยื่นมือถือให้ดู

อรินทร์ไม่ได้คว้าไปจากเธอ แต่โน้มตัวดูอย่างระมัดระวัง นิ้วของเขาเกือบแตะกระจกหน้าจอ "มันร้อนไหม" เขาถาม

"ไม่ร้อน"

เขาแตะด้วยปลายนิ้ว จอสว่างขึ้นอีกระดับพร้อมแสดงนาฬิกา ๒๒:๔๗ น. เขาชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก แต่ไม่ได้ถอยออกไปไกล

"ในวัตถุนั้นมีภูตสิงหรือ"

วิมลดาคิดแค่วินาทีเดียว "ไม่ใช่ภูต แต่เป็นวิทยาศาสตร์ — ความรู้ของคนในยุคที่ข้ามาจาก"

"ยุคที่มาจาก" อรินทร์ทวนคำ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธออย่างสงบ สายตาจริงจัง "เจ้ามาจากอนาคต"

ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นประโยคที่เขาพูดออกมาอย่างมั่นใจ วิมลดาแปลกใจ

"เจ้ารู้ได้อย่างไร"

"เพราะตำราของสำนักดาราจารย์บอกไว้ว่า ในทุกๆ พันปีจะมีผู้หญิงจากกาลอนาคตเดินทางมาปรากฏที่เมืองวรัตนา" เขาพูด แล้วเงยหน้ามองตรงๆ "และนั่นเป็นเหตุที่ข้ายืนอยู่หน้าประตูเมืองวันนี้ — ข้ารอเจ้ามานานสองปีแล้ว"

วิมลดาอ้าปากค้าง

คืนนั้นอรินทร์พาเธอไปพักที่บ้านของนักดาราจารย์สูงอายุชื่อ ท่านโสตถิ์ ผู้ที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตำนานผู้หญิงจากอนาคต แต่ก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองแก่เกินกว่าจะรับมือกับมันแล้ว

"ในตำราบอกว่าเธอจะมาพร้อมกับแสงในฝ่ามือ และกล่องที่กักเก็บเสียงและภาพไว้" ท่านโสตถิ์พูดในขณะที่เพ่งดูมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ "และเธอจะมาเพื่อช่วยหยุดสิ่งที่เราหยุดเองไม่ได้"

"สิ่งนั้นคืออะไร" วิมลดาถาม

อรินทร์ตอบแทน เสียงของเขาหนักขึ้น "โรคระบาดที่กำลังจะทำลายเมืองวรัตนา มันมาจากทางทิศเหนือ ผู้คนล้มตายไปแล้วสองหมู่บ้าน หมอยาของเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร สมุนไพรทุกชนิดที่เรามีใช้ไม่ได้ผล"

วิมลดาเงียบ สมองของเธอหมุน เธอไม่ใช่หมอ แต่เธอเรียนโบราณคดีมา รู้เรื่องโรคระบาดในประวัติศาสตร์บ้าง รู้เรื่องการกักตัว รู้เรื่องการทำความสะอาด สิ่งที่คนยุคนี้ไม่รู้

"ข้าจะลองช่วย" เธอพูดออกมาก่อนที่สมองจะเตือน "แต่ต้องใช้เวลา"

อรินทร์มองเธอ สายตาของเขาในแสงเทียนนั้นไม่ได้มีแค่ความจริงจัง ยังมีบางอย่างที่เธอไม่แน่ใจจะเรียกว่าอะไร

"ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าตลอด" เขาพูดเบาๆ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

วิมลดาเงียบ แล้วกดปุ่มเปิดแอปจดบันทึกในมือถือ เธอเริ่มพิมพ์ทุกอย่างที่รู้เรื่องโรคระบาดและการป้องกัน โดยที่ไม่รู้ว่าคืนนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอจะจินตนาการได้

สามสัปดาห์ผ่านไป

วิมลดาสอนคนในวรัตนาเรื่องการล้างมือ การต้มน้ำดื่ม การกักตัวคนป่วย และการแยกเครื่องใช้ เธอใช้มือถือถ่ายรูปสมุนไพรที่หมอยาของเมืองใช้ บันทึกชื่อ บันทึกสรรพคุณ เปรียบเทียบกับข้อมูลในแอปที่เธอโหลดไว้ก่อนที่สัญญาณจะหาย

Power bank ทำหน้าที่ได้อย่างที่สัญญา แบตเตอรี่ยังเต็มอยู่มากกว่าครึ่ง

คนในเมืองค่อยๆ หายป่วย ช้าๆ แต่แน่นอน

อรินทร์อยู่เคียงข้างเธอทุกวัน ตอนแรกเพื่อดูแลความปลอดภัย ต่อมาเพื่อช่วยแปลภาษา แล้วก็เพื่อบางอย่างที่ทั้งคู่ยังไม่ได้พูดออกมา

วันหนึ่งขณะที่นั่งดูพระอาทิตย์ตกที่ระเบียงบ้านท่านโสตถิ์ อรินทร์ถามเธอว่า "เจ้าอยากกลับไปหรือเปล่า"

วิมลดานิ่งสักครู่ มองฟ้าสีส้มที่ไม่มีควันรถ ไม่มีตึกระฟ้า มีแค่ยอดไม้และดาวดวงแรกที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

"ไม่รู้" เธอตอบตรงๆ

"ถ้าเจ้าหาทางกลับไม่ได้" เขาพูดเบาๆ "วรัตนาก็มีที่ให้เจ้าอยู่เสมอ"

เธอหันไปมองเขา ใบหน้าที่เคยดูเข้มงวดตอนแรกพบกันตอนนี้กลับดูอ่อนลงในแสงสนธยา

มือถือในกระเป๋าของเธอส่งเสียงสั่น เธอล้วงออกมาดู — ไม่มีสัญญาณ แต่จอแสดงข้อความที่ระบบบันทึกอัตโนมัติขึ้นมาเอง ข้อความที่เธอพิมพ์ไว้เมื่อสามอาทิตย์ก่อนก่อนจะทะลุมิติ

"บันทึก ๑๕ มิถุนายน — วันนี้ฝันเห็นสถานที่ที่ไม่เคยไป แต่รู้สึกว่าเป็นบ้าน"

วิมลดายิ้มเบาๆ ปิดหน้าจอ

แล้ววางมือถือลงบนตัก มองพระอาทิตย์ตกดินไปพร้อมกับชายที่รออยู่สองปีโดยไม่รู้ว่าเขากำลังรออะไร และเธอก็ไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร จนกระทั่งพบกัน